Agresja jest aktem skierowanym przeciwko komuś lub czemuś. Często nie ma charakteru jawnego, a najczęściej wynika z destrukcyjnych wzorców radzenia sobie z sutuacjami stresowymi czy konfliktowymi. W ciągu życia człowiek uczy się nabywania mechanizów rozwiązywania problem, które napotyka w swojej ontogenezie. Najczęściej wzorce te pochodzą od naszych najbliższych - zarówno rodziców jak i rodzeństwa. Generalna zasada polega na tym, że im bardziej utożsamiamy się z najbliższą nam osobą, prowdopodobieństwo nieświadomego przejęcia jej reguł postępowania jest bardzo wysokie. Przyczyny zachowań agresywnych mogą być różne i zależne również od wieku osoby. U dzieci jest ona najczęściej reakcją na środowisko, w którym samo dziecko czuje się zagrożone, niekochane i odrzucane. Dotyczy to zarówno środowiska rodzinnego jak i przedszkolno-szkolnego. Również w domach, w których dochodzi do aktów przemocy, agresja zostaje przeniesiona przez dziecko na środowisko pozadomowe, a kiedy dorośnie najczęściej jest kontynuowane we własnej rodzinie. Potwierdza się często zasada, że dziecko bite - będzie bić innych. Wśród młodzieży zachowania agresywne mogą mieć związek z intensywnymi przemianami procesu dojrzewania psychofizycznego, jakim podlega młody człowiek, jednak one same są rzadko jedyną przyczyną tego typu problemów. Często ludzie młodzi mają poczucie osamotnienia, braku wsparcia, zainteresowania i zrozumienia w samym środowisku rodzinnym, dlatego często uciekają się do desperackich prób zwrócenia na siebie uwagi w jakikolwiek - ale skuteczny sposób. W przypadku dzieci i młodzieży z problemami z agresją najczęściej stosowanymi, skutecznymi metodami są:
- terapia rodzinna
- terapia indywidualna
- tzw. "obozy przetrwania"
- EEG biofeedback
| < Poprzedni |
|---|